Atalak
Udal buletina- Boletín digital

Ane Goienetxe: “bizitzak bigarren aukera bat eman dit, eta kantetan aprobetxatu gura dut” / “La vida me ha dado una segunda oportunidad y quiero aprovecharla cantando” 

Ane Goienetxe lemoaztarraren Anehan taldeak EP berria du: Itzulera(k). Etxean egingo dute aurkezpena, ostiral honetan, Kotxepin kultur etxean. 

Nolakoa da lemoaztar batentzat Lemoan abestu ahal izatea? 

Hasieran presio moduan ikusi nuen, baina gaur egunean, ez. Herritar moduan Lemoak eman didana  zoragarria izan da. Sentitu naiz oso babestuta, eta ez bakarrik musikalki, bizitzara izan dudan itzuleran ere bai. Zeren, niri, bizitza gelditu zitzaidan, eta itzuli nintzenetik jaso dudana izan da berotasuna; ez bakarrik familiarengandik edo lagunengandik, bestelako herritarrengandik ere bai. Sentitu naiz oso maitatua. Jasotako babesa  ekarri gurako nuke kontzertura. 

Zer nolako ikuskizuna prestatu duzue? 

Oso modu berezian prestatzen ari garen kontzertu bat izango da. Esan gura dut, nahiz eta beste kontzertu batzuk eman ditugun lehenago, barikuan zeozer desberdina eskaini gura nahi dugula.  

Zuzeneko emanaldiek grabaketak ez duen xarma izango dute, ala? 

Azkenean kontzertu bakoitza desberdina da, baina guztiak dira oso hunkigarriak. Azkenean, emoziotik abesten dut, eta entzutera datorren jendeak ere bizi egiten du. Oso polita da une hori konpartitzea. Lemoan hori pasatzen bada, zoragarri. 

Kotxepin toki aproposa da entzulearekin konektatzeko. Bete egingo da, gainera, sarrera guztiak agortu direlako. 

Barru-barrutik kantatzeko toki polita da. Anehan aurkeztu genuenean, duela urte batzuk, Kotxepinen jotzeko aukera izan genuen. Maiatza zen, eta kanpoan eskaini genuen emanaldia. Oraingoan barruan izango da, eta uste dut aretoak oso xarma berezia emango diola. 

Eta nolakoa da Itzulera(k) EPa? 

Bizi esperientzia potente baten ostean idatzitako kantak eta musika da. Itzulera(k) badauka itxaropenetik, badauka goxotasunetik, badauka babesgunetik… baina, era berean, ere badauka amorrutik apurtxo bat. Modu oso goxoan aurkezteko hautua egin dugu. 

Istripu oso larria izan zenuen eta hil ala bizi izan zinen. Erraza al da horrelako egoera batetik idaztea? Itzulera(k)ek ez al dizkizu barrenak nahasten?  

Konposatzen hasi aurretik, lehenago bizitzara berriz moldatu behar izan nintzen. Nolabait, lehenengo superbibentzia bermatu behar nuen. Prozesu fisiko hori amaitzean dator inspirazioa. Eta, egia esan, halako esperientzia batek asko inspiratzen zaitu, asko dagoelako kontatzeko eta kontatzeko. Zorionez, bizitzak bigarren aukera bat eman dit, eta kantetan aprobetxatu gura dut. 

Baina hil ala biziko egoerak ez ditugu bizi nahi. Halakoetan, zelan egin entzulea identifikatuta sentitzeko? 

Ni ez naiz oso esplizitua. Kontrara, inplizitua naiz. Horri esker, errazagoa da norberak bere egunerokotasunera eramatea kanta. Adibidez, kanta batek dio ‘Hasi eta hazi’. Denok bizi ditugu hasierak, behin eta berriz, eta gero tokatzen zaigu haztea; edo beste kanta batean berba egiten dut zenbat ‘ni’ dauzkagun barruan eta ni horien arteko elkarrizketa etengabeari buruz. Hori ez da nire kontua bakarrik, edo ez dago hil ala biziko egoera batetik pasa beharrik horretaz jabetzeko. Seguru, denok bizi dugun zeozer dela; beste batean esaten dut toki berera itzuli naizela, baina jada ni ez naizela berdina. Batek baino gehiagok esan dit berak ere bizi izan duela hori. 

Noraino iristea gustatuko litzaizuke proiektu honekin? 

Niri gustatzen zait egunean-egunean bizitzea. Orain fokua Lemoan dago eta Lemoako aurkezpen kontzertura begira ari gara lanean, arreta handiarekin, kontzertu goxo bat aurkezteko.  

Bestelako helbururik badudan? Bada, helburu bat bai zela gure musika konpartitzea jendearekin, eta elkarrekin disfrutatzea, entzutea, kantatzea… Uste dut ari garela hori lortzen, eta ezagutzen ez gaituenak, behintzat, ikusiko gaitu lehen aldiz.

El grupo Anehan, de la lemoaztarra Ane Goienetxe, tiene nuevo EP: Itzulera(k). Harán la presentación en casa este viernes, en la casa de cultura Kotxepin. 

¿Qué significa para una lemoaztarra poder cantar en Lemoa? 

Creo que antes lo habría vivido con cierta presión, pero hoy en día no. El apoyo que me ha dado Lemoa ha sido maravilloso. Me he sentido muy arropada, y no solo musicalmente, sino también en mi regreso a la vida. Porque a mí la vida se me paró, y desde que volví lo que he recibido es calidez; no solo de la familia o los amigos, sino de otros vecinos también. Me he sentido muy querida. Me gustaría llevar todo ese apoyo al concierto. 

¿Qué tipo de espectáculo habéis preparado? 

Va a ser un concierto que estamos preparando de forma muy especial. Quiero decir que, aunque hayamos dado otros conciertos antes, en el de este viernes queremos ofrecer algo diferente. 

Las actuaciones en directo tendrán ese encanto que no tiene la grabación, ¿verdad? 

Al final cada concierto es diferente, pero todos son muy emocionantes. En definitiva, canto desde la emoción y la gente que viene a escuchar también lo vive. Es muy bonito compartir ese momento. Si eso sucede en Lemoa, será maravilloso. 

Kotxepin es un lugar apropiado para conectar con el oyente. Además, se va a llenar porque se han agotado todas las entradas. 

Es un sitio bonito para cantar desde lo más profundo. Cuando presentamos Anehan hace unos años, tuvimos la oportunidad de tocar en Kotxepin. Era mayo y ofrecimos la actuación fuera. Esta vez será dentro, y creo que la sala le dará un encanto muy especial. 

¿Y cómo es el EP Itzulera(k)? 

Son música y canciones escritas después de una experiencia vital potente. Itzulera(k) tiene algo de esperanza, de dulzura, de refugio… pero, al mismo tiempo, también tiene un poquito de rabia. Hemos optado por presentarlo de una manera muy dulce. 

Tuviste un accidente muy grave y estuviste entre la vida y la muerte. ¿Es fácil escribir desde una situación así? ¿No te remueve las entrañas Itzulera(k)? 

Antes de empezar a componer, primero tuve que volver a adaptarme a la vida. De alguna manera, primero tenía que garantizar la supervivencia. La inspiración llega cuando termina ese proceso físico. Y, la verdad, una experiencia así te inspira mucho, porque hay mucho que contar y mucho que cantar. Afortunadamente, la vida me ha dado una segunda oportunidad y quiero aprovecharla cantando. 

Pero nadie quiere vivir situaciones de vida o muerte. ¿Cómo logras que el oyente se sienta identificado con la música en esos casos? 

Yo no soy muy explícita. Al contrario, soy implícita. Gracias a eso, es más fácil que cada uno lleve la canción a su día a día. Por ejemplo, una canción dice “Hasi eta hazi” (Empezar y crecer). Todos vivimos comienzos, una y otra vez, y luego nos toca crecer; o en otra canción hablo sobre cuántos “yoes” tenemos dentro y sobre el diálogo constante entre esos “yoes”. Eso no es algo solo mío, ni hace falta pasar por una situación de vida o muerte para darse cuenta de ello. Seguro que es algo que todos vivimos; en otra digo que he vuelto al mismo sitio, pero que yo ya no soy la misma. Más de uno me ha dicho que también ha vivido eso. 

¿Hasta dónde te gustaría llegar con este proyecto? 

A mí me gusta vivir el día a día. Ahora el foco está en Lemoa y estamos trabajando de cara al concierto de presentación allí, con mucha atención, para presentar un concierto íntimo y dulce. 

¿Si tengo otros objetivos? Pues un objetivo sí era compartir nuestra música con la gente y disfrutar juntos, escuchar, cantar… Creo que lo estamos consiguiendo, y quien no nos conozca, al menos nos verá por primera vez.